“Schiet de hang naar privacy niet door?”
Willy Schomaker, student HBO-MW vraagt:
“Overal verdwijnen de meerpersoonsslaapkamers. Veel verpleeghuizen worden afgebroken en vervangen door groepswoningen waarin iedereen een eigen zit/slaapkamer heeft. Maar willen alle bewoners dat wel? Is hier onderzoek naar gedaan? Mijn ervaring is dat niet iedere dementerende oudere zich prettig voelt op een kamer alleen en dat zij op een bepaald moment juist het gezelschap van anderen zoeken. Schiet de hang naar privacy voor dementerenden niet door? Moeten we niet verpleeghuizen maken met een variabel aanbod in huiskamers en slaapkamers? Aanbieden op behoefte?”
Prof. Dr, Jos Schols, hoogleraar verpleeghuisgeneeskunde aan de Universiteit Maastricht reageert:
“Ons kleinschalig onderzoek (Tilburg/Leuven) doet net als dat van Jan Hamers cs in Maastricht onderzoek naar het verschil tussen kleinschalige verpleeghuiszorg in groepswoningen en traditionele verpleeghuiszorg. Je ziet geleidelijk aan echter meer een trend waarin kleinschaligheid en ook diversiteit binnen nieuwe grotere woonzorgcomplexen wordt gerealiseerd. Ik denk dat dit van realiteitszin getuigt, dat het financieel ook beter zal blijken te zijn en passend bij het kwantitatief steeds minder beschikbare zorgpersoneel. Toch hoeft een en ander m.i. niet gepaard te gaan met verlies aan levenskwaliteit voor de dementerende. Er zou echter wel onderzoek naar gedaan moeten worden.
Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat zelfs niet iedere dementerende een eigen kamer zou hoeven hebben…. Het hele klimaat en de bejegening moeten goed zijn en de dementerende moet kunnen blijven participeren. Als dat lukt, is de slaapkamer van ondergeschikt belang. Nu al is bekend dat nieuwe wooncomplexen, hoe mooi ook en met hoeveel privacy ook, niet altijd hoeven te leiden tot meer tevreden klanten. Als de rest slecht is, is de levenskwaliteit nog steeds slecht. Maar nogmaals; we moeten dat eigenlijk onderzoeken.”
IDé is benieuwd naar uw mening en ervaringen. Wilt u deze delen? Reageer dan hier!
RSS van dit weblog
30 mei, 2010 om 10:51
Ik persoonlijk denk, dat de behoefte aan een 1 persoons slaapkamer, ook sterk afhangt van de omgeving die de dementerende persoon nodig heeft en aankan. Iemand die nog in staat is zich verbaal te uiten, kan misschien behoefte hebben aan een maatje op zijn kamer. Iemand die alleen nog maar naar rust verlangt door de drukte en chaos in zijn hoofd, is m.i. beter af met een 1 persoons slaapkamer om zich – ook overdag – even terug te kunnen trekken.
Wat ik ook erg belangrijk vind is het contact met de verzorgenden. Bij mijn jong-dementerende zoon (op 40-jarige leeftijd overleden) bemerkte ik duidelijk het verschil in zijn reacties op afwijzend of standaard professioneel gedrag van verzorgenden en op verzorgenden die in staat waren contact met hem te krijgen, waar hij erg van genoot. Dan kwam er een van zijn zeldzame glimlachen tevoorschijn. Die prettige momenten zijn ook voor mij als mantelverzorger van groot belang geweest. Er zouden meer verzorgers met inlevingsvermogen moeten zijn, hoe moeilijk dat misschien ook is in een wereld waar door de regeltjes bij verzorgenden vaak stress en een gevoel van onmacht gecreëerd worden.
18 mei, 2010 om 13:59
Als we kijken vanuit de belevingsgerichte zorg heeft elke fase in het dementieproces zijn eigen behoefte aan privacy.
Behoefte aan privacy wordt ook bepaald door de echtgenoot/ echtgenote die dagelijks langskomt en een klein deel van de verzorging overneemt.
Heb je een verdeling van 1-2-3 persoons slaapkamers dan is het mogelijk om flexibeler om te gaan met de behoefte gedurende het dementieproces.