Innovatiekring Dementie Weblog

‘Ik ben op zoek naar een oplossing voor een dementerende bewoonster met zuigreflex. Als ze niets heeft om op te zuigen roept ze aanhoudend en heel luid. Wie kent een volwassen alternatief voor de baby-fopspeen?’

Mie van Grootel, Kapellen (BE)

Jean-Pierre (specialist ouderengeneeskunde) werkt met zijn collega’s hard aan het vergroten van bewegingsvrijheid voor hun cliënten.  In twee jaar hebben zij grote stappen kunnen zetten en worden er nog nauwelijks fixerende middelen gebruikt.

Vier bewoners in het verpleeghuis hebben nu een trippelrolstoel waarin zij zich zelf kunnen voortbewegen. Uit angst voor valincidenten worden nog wel banden gebruikt om te voorkomen dat iemand uit de rolstoel valt.

Jean-Pierre en zijn collega’s hebben nog geen passende oplossing kunnen bedenken om ook deze laatste banden de deur uit te kunnen doen.

Reacties vanuit het netwerk van IDé

Miranda Fleuren (verpleegkundig teamleider) sprak met Jean-Pierre en kwam er achter dat voornamelijk de angst van medewerkers hier een rol speelt. (En soms ook van familie.)

Ine Smeets (verpleegkundige) herkent dit uit haar eigen werkomgeving. Uit ervaring voegt ze toe dat medewerkers vaak denken dat een bewoner op zal gaan staan als daar mogelijkheid voor is. Maar als je de tijd neemt om te observeren wat er gebeurt als je de band wegneemt blijkt soms dat die behoefte er helemaal niet meer is en dat angst voor vallen dus niet gegrond is.

Miranda gaf de praktische tip om een anti-slip mat in de stoel te gebruiken om te voorkomen dat iemand uit de stoel glijdt. Ook gaf zij als advies, om daar waar het echt niet anders kan, de zitting van de rolstoel aan te passen zodat de cliënt wat dieper in de stoel komt te zitten en moeilijker op kan staan.

(Denk goed na over het toepassen van deze maatregel; want dit is ook een vorm van vrijheidsbeperking!)

Herkent u dit?

Herkent u deze vraag vanuit uw eigen instelling? Deel hier met ons de oplossingen die u en uw collega’s bedachten! Alvast bedankt.

Magda Eshuis – Gras is fysiotherapeute en werkt  o.a. op een PG-afdeling. Ze vertelt:  “Wij zien bij sommige bewoners met vergevorderde dementie dat zij niet meer kunnen lopen, staan en zitten. Dan laten wij hen op een gegeven moment 24 uur per dag op bed, deels op hun eigen kamer, deels in de huiskamer.  Verbale communicatie is met hen ook niet meer mogelijk. Soms duurt deze situatie jaren, zonder verdere verslechtering. Deze bewoners liggen dan op gegeven moment 24 uur per dag op bed.”

Magda is benieuwd of pogingen om deze mensen te activeren door ze in een stoel te helpen zinvol zijn? Of ben je misschien van mening dat je het gewoon zo moet laten?

Magda hoopt specifiek te weten te komen: Zijn er verpleeghuizen die een visie hebben op ‘nut en noodzaak van 24 uur verblijf op bed voor PG bewoners’? En zijn er verpleeghuizen die hiervoor criteria hebben vastgelegd? Zijn er hiervoor protocollen bekend?’

Kunt u Magda verder helpen, of wilt u van gedachten wisselen over dit onderwerp? Laat dan uw reactie hier achter!